Μια εικόνα εμφανίζεται αργά από μια σκοτεινή, σχεδόν ομιχλώδη εικόνα. Οι ανατομικές αναλογίες είναι σκόπιμα παραμορφωμένες, δίνοντας στο πορτρέτο κάτι ακατανόητο και άβολο. Η κλειστή ματιά και οι ανώμαλες μορφές ενισχύουν την αίσθηση κάποιου που αποσύρεται στον εαυτό του. Μερικά μέρη του προσώπου φαίνεται να διαλύονται στο σκοτάδι, θολώνοντας τα όρια μεταξύ αναγνωρισιμότητας και αποξένωσης.