Ένα ανθρώπινο πρόσωπο εμφανίζεται ανάμεσα σε μια σύγχυση από σκοτεινές γραμμές και θραύσματα. Η φιγούρα φαίνεται παγιδευμένη ανάμεσα σε ό,τι ήταν κάποτε και σε ό,τι έχει έρθει στη θέση του. Η ένταση μεταξύ του αναγνωρίσιμου προσώπου και του σχεδόν μηχανικού περιβάλλοντος εγείρει ερωτήματα σχετικά με την απώλεια, την αλλαγή και την αίσθηση της αντικατάστασης. Το έργο παραμένει συνειδητά ανοιχτό, ο θεατής καθορίζει μόνος του τι έχει χαθεί - και τι έχει επιστρέψει.