Το έργο αφορά την αλήθεια που ποτέ δεν είναι εντελώς ολοκληρωμένη. Για το τι δείχνουμε, τι κρύβουμε και τι παραμένει ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Οι ισχυρές πινελιές και οι ατελείς μορφές ενισχύουν αυτό το αίσθημα συνεχούς ανάπτυξης. Ο θεατής προσκαλείται να δώσει μόνος του νόημα σε ό,τι είναι ορατό και σε ό,τι λείπει.