Twarz powoli wyłania się z ciemnego, prawie mglisty obraz. Proporcje anatomiczne są celowo zniekształcone, co nadaje portretowi coś nieuchwytnego i niewygodnego. Zamknięte spojrzenie i nieregularne kształty wzmacniają uczucie kogoś, kto wycofuje się w siebie. Części twarzy zdają się rozpuszczać w ciemności, zacierając granicę między rozpoznawalnością a alienacją.