Ludzkie oblicze pojawia się wśród plątaniny ciemnych linii i fragmentów. Figura wydaje się uwięziona między tym, co kiedyś było, a tym, co przyszło w jego miejsce. Napięcie między rozpoznawalną twarzą a niemal mechanicznym otoczeniem rodzi pytania o utratę, zmianę i uczucie zastąpienia. Dzieło pozostaje świadomie otwarte, widz sam decyduje, co zostało utracone - i co wróciło.