Een gezicht verschijnt langzaam vanuit een donker, bijna nevelig beeld. De anatomische verhoudingen zijn bewust vervormd, waardoor het portret iets ongrijpbaars en ongemakkelijks krijgt. De gesloten blik en de onregelmatige vormen versterken het gevoel van iemand die zich terugtrekt in zichzelf. Delen van het gezicht lijken op te lossen in de duisternis waardoor de grens tussen herkenbaarheid en vervreemding vervaagt.